Blogger Widgets

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Γέρων Πορφύριος: "Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Θεό, ἂν δὲν περάσει ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους"

Ιωάν. ιζ΄ 1-13

Τ
καιρ κείν, πάρας ησος τος φθαλμος ατο ες τν ορανν κα επε· πάτερ, λήλυθεν ρα· δόξασόν σου τν υόν, να κα υός σου δοξάσ σε, 2 καθς δωκας ατ ξουσίαν πάσης σαρκός, να πν δέδωκας ατ δώσ ατος ζων αώνιον. 3 ατη δέ στιν αώνιος ζωή, να γινώσκωσί σε τν μόνον ληθινν Θεν κα ν πέστειλας ησον Χριστόν. 4 γώ σε δόξασα π τς γς, τ ργον τελείωσα δέδωκάς μοι να ποιήσω· 5 κα νν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρ σεαυτ τ δόξ εχον πρ το τν κόσμον εναι παρ σοί. 6 φανέρωσά σου τ νομα τος νθρώποις ος δέδωκάς μοι κ το κόσμου. σο σαν κα μο ατος δέδωκας, κα τν λόγον σου τετηρήκασι. 7 νν γνωκαν τι πάντα σα δέδωκάς μοι παρ σο στιν· 8 τι τ ρήματα δέδωκάς μοι δέδωκα ατος, κα ατο λαβον, κα γνωσαν ληθς τι παρ σο ξλθον, κα πίστευσαν τι σύ με πέστειλας. 9 γ περ ατν ρωτ· ο περ το κόσμου ρωτ, λλ περ ν δέδωκάς μοι, τι σοί εσι, 10 κα τ μ πάντα σά στι κα τ σ μά, κα δεδόξασμαι ν ατος. 11 κα οκέτι εμ ν τ κόσμ, κα οτοι ν τ κόσμ εσί, κα γ πρς σ ρχομαι. πάτερ γιε, τήρησον ατος ν τ νόματί σου δέδωκάς μοι, να σιν ν καθς μες. 12 τε μην μετ’ ατν ν τ κόσμ, γ τήρουν ατος ν τ νόματί σου· ος δέδωκάς μοι φύλαξα, κα οδες ξ ατν πώλετο ε μ υἱὸς τς πωλείας, να γραφ πληρωθ. 13 νν δ πρς σ ρχομαι, κα τατα λαλ ν τ κόσμ να χωσι τν χαρν τν μν πεπληρωμένην ν ατο
ς.

Ενωμένοι μαζί του

Κανες δν μπορε ν φτάσει στν Θεό, ν δν περάσει π’ τος νθρώπους. Ν’ γαπμε, ν θυσιαζόμαστε γι λους νιδιοτελς, χωρς ν ζητμε νταπόδοση. Τότε σορροπε νθρωπος. Μι γάπη πο ζητάει νταπόδοση εναι διοτελής. Δν εναι γνήσια, καθαρή, κραιφνής.

Ν
τος γαπτε κα ν τος συμποντε λους. “Κα ετε πάσχει ν μέλος, συμπάσχει πάντα τ μέλη. μες δέ στε μέλη Χριστο κα μέλη κ μέρους”. Ατ εναι κκλησία: γώ, σύ, ατός, λλος, ν ασθανόμαστε τι εμαστε μέλη Χριστο, τι εμαστε να. φιλαυτία εναι γωισμός. Ν μ ζητμε, “γ ν σταθ, γ ν πάω στν Παράδεισο”, λλ ν νιώθουμε γι λους ατ τν γάπη. Καταλάβατε; Ατ εναι ταπείνωση.


τσι, ν ζομε νωμένοι, θ εμαστε μακάριοι, θ ζομε στν Παράδεισο. κάθε διπλανός μας, κάθε πλησίον μας εναι “σρξ κ τς σαρκός μας”. Μπορδιαφορήσω γι’ ατόν, μπορ ν τν πικράνω, μπορ ν τν μισήσω; Ατ εναι τ μεγαλύτερο μυστήριο τς κκλησίας μας. Ν γίνουμε λοι να ν Θε. ν ατ κάνουμε, γινόμαστε δικοί Του. Τίποτε καλύτερο δν πάρχει π’ ατ τν νότητα. Ατ εναι κκλησία. Ατ εναι ρθοδοξία. Ατ εναι Παράδεισος. ς διαβάσουμε π’ τν Εαγγελιστ ωάννη τν ρχιερατικ Προσευχή. Προσέξτε τος στίχους: “να σιν ν, καθς μες … να πάντες ν σιν, καθς σύ, Πάτερ, ν μο κγ ν σοί… να σιν ν, καθς μες ν σμέν … να σι τετελειωμένοι ες ν … να που εμί γ κκενοι σι μετ’ μο”.

Βλέπετε; Τ
λέει κα τ ξαναλέει. Τονίζει τν νότητα. Ν εμαστε λοι να, να μ κεφαλ τν Χριστό! πως νας εναι Χριστς μ τν Πατέρα κα τν Υό. δ κρύβεται τ μεγαλύτερο βάθος το μυστηρίου τς κκλησίας μας. Καμία θρησκεία δν λέει κάτι τέτοιο. Κανες δν ζητάει ατ τ λεπτότητα πο ζητάει Χριστός, ν γίνουμε λοι να σν Χριστ. κε βρίσκεται τ πλήρωμα. Σ’ ατ τν νότητα, σ’ ατ τν γάπη, τν ν Χριστ. Καμία διάσπαση κε δν χωράει, κανες φόβος. Οτε θάνατος, οτε διάβολος, οτε κόλαση. Μόνο γάπη, χαρά, ερήνη, λατρεία Θεο. Μπορες ν φτάσεις ν λς τότε μ τν πόστολο Παλο: “Ζ δ οκέτι γώ, ζ δ ν μο Χριστός”.

Μπορο
με πολ εκολα ν φτάσουμε σ’ ατ τ σημεο. γαθ προαίρεση χρειάζεται κι Θες εναι τοιμος ν λθει μέσα μας. “Κρούει τν θύραν” κα “καιν ποιε πάντα”. Μεταβάλλεται σκέψη μας, παλλάσσεται π τν κακία, γίνεται πι καλή, πι γία, πι εστροφος. ν, μως, δν νοίξουμε το κρούοντος τν θύραν, ν δν χουμε κενα πο θέλει Ατός, ν δν εμαστε ξιοί Του, τότε δν μπαίνει στν καρδιά μας. Γι ν γίνουμε μως ξιοί Του, πρέπει ν’ ποθάνουμε κατ τν παλαι νθρωπο, γι ν μν ποθάνουμε ποτ πλέον. Τότε θ ζομε ν Χριστ νσωματωμένοι μ λο τ σμα τς κκλησίας. τσι θ λθει θεία χάρις. Κα μα θ λθει, θ μς τ δώσει λα.

Στ
γιον ρος, εδα κάποτε κάτι πο μο ρεσε πολύ. Μέσα σ μι βάρκα, στ θάλασσα, μοναχοί, πο καταγόταν καθένας π διαφορετικ τόπο, κρατοσαν διάφορα ερ ντικείμενα. ν τούτοις λεγαν “ατ εναι δικό μας” κα χι “δικό μου”.

Βίος κα
λόγοι Γέροντος Πορφυρίου